It's a boy!

και τι άκουσα?

"Α, ωραία! Έτσι θα αποκτήσετε διάδοχο."
(35 ετών, εργαζόμενη, μητέρα κοριτσιού)

A highly valued member of the society

"Εγκυος? Α! Η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής σου!"

Εννοείται πως η κατάσταση είναι σαφώς υπερτιμημένη. Είσαι εξαρτημένη, πονάς, ξερνάς και ξεχνάς! Tις προάλλες είπα στον σουβλατζή: βάλτε μου γιαούρτι αντί για κρεμμύδι και με κοίταζε απορημένος.
Πειράματα σε ζώα δείχνουν ότι η χοριακή γοναδοτροπίνη διαταράσσει τη μνήμη τους και αυξάνει τα επίπεδα του β-αμυλοειδούς στον εγκέφαλο. Alhzeimer κανονική!

Αμ το άλλο: " Έμεινες έγκυος? Μπράβο!!"
Σιγά ρε φιλενάδα, δεν πήρα και Νόμπελ!

New project

Το πιο μικρό θα σκάσει μύτη στα μέσα Δεκεμβρίου.

Window shopping

Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά

Ms Morphine και άλλες ιστορίες

-Πειτε μου παρακαλώ, σε κλιμακα από 1 έως 10, πόσο πολύ πονάτε?
--Αυτή η ερώτηση αγγίζει τα όρια του παράλογου και με συγχίζει απίστευτα!
ΠΟΝΑΩ. Δεν υπάρχει κλίμακα.

-Πείτε μου σας παρακαλώ, τώρα που σας επισκέφτηκε η κυρα-Μόρφω, πόσος ειναι πόνος σας σε κλιμακα 1-10?
--Ο πόνος ειναι σχεδόν ο ίδιος αλλά δε με νοιάζει. Ξέρω ότι πονάω αλλά δε μ ενδιαφέρει!

-Πειτε μου σας παρακαλώ, τώρα που σας επισκέφτηκε η κυρία Oxy-codone, ξαδέλφη της κυρα-Μόρφως, πόσος ειναι ο πόνος σας σε κλιμακα 1-10?
--Όταν εχω ανοικτά τα μάτια ο πόνος ειναι ο ίδιος αλλά δε με νοιάζει.
Όταν εχω κλειστά τα μάτια, δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτην την ερώτηση γιατί γινομαι ενα φουσκωτό μπαλόνι που επιπλέει σ' ένα λεπτό, διαφανές ρευστό, και δεν ξέρω πού βρίσκεται το πόδι μου και πού το χέρι μου, και ούτε ξέρω σε ποιο σημείο πονάω ουτε καν αν πονάω.
-Δηλαδή δεν μπορείτε να μας δώσετε ενα νούμερο από 1 έως 10?
....................................................................................

Πώς να τρελλάνετε τον ασθενή σας

-Εχετε φάει μετά την εγχειρηση?
--Ναι, γιατρέ, πριν τρεις ώρες αλλά εκανα εμετό.
-Ωραία, να ετοιμαστειτε για ένα τεστ, γιατί είσασταν κακός ασθενής και βασανίσατε το χειρουργο σας, ανεβηκε η μπιλιρουμπίνη και πρέπει να σας ριξουμε ενα ραδιενεργό contrast agent για να δούμε τι έχει απομείνει εκεί μέσα
--Contrast agent? Πώς λεγεται?
-....gadolinium...
--Α! Θα πάω για κάποιο MRI?
-Όχι, ειναι άλλο τεστ αυτό.
--Ειναι ΚΑΙ ραδιενεργο? Τι χρόνο ημιζωής έχει?
-Ω, τι σημασία έχει? Δύο μέρες νομίζω!
--Δύο μέρες???? ΔΥΟ μέρες χρόνος ημιζωής?
-Μα τι να σας πώ, ρωτήστε τον τεχνικό! Φευγω τώρα γιατί βιάζομαι!
--Τι ώρα θα γινει το τεστ?
-Δεν ξέρω, κάποια στιγμή σημερα, ίσως αυριο.
--Μα δε μου είπατε τελικα, πρέπει να ξαναφάω ή όχι?
-Θα το δούμε αυτό.

Τελικά αυτό ήταν Μebrofenin, που δε φανταζομαι να 'ναι contrast agent, επισημασμένο με Τεχνήτιο-99, που έχει χρόνο ημιζωής 6 ώρες!
....................................................................................

Μια συναρπαστική ζωή!



Ειναι πρώτ απ΄όλα ο πόνος, μια σκληρή πραγματικότητα για τον ασθενή, αλλά τουλάχιστον του θυμίζει οτι ειναι ζωντανός.
Οι επισκέψεις των συγγενών και φίλων που τις θέλει αλλά την ίδια στιγμή τον κουράζουν.
Μετα, εχουμε την καθημερινότητα των φαρμάκων. Τι έχει το μένου σημερα?
Φωσφορικά και Κάλιο. Ολο πεφτουν αυτά ρε γαμώτο. Γιατί?
-Ε, τι να κάνουμε? Πέφτουν!
Μα ειναι απαντηση αυτη?
Τα δύο αντιβιοτικά κάθε 4-6 ώρες, το φάρμακο για τα οξέα του στομάχου, εκεινη η παλιο-υποδόρια της ηπαρίνης κάθε οκτώ ώρες, δειγμα αίματος κάθε πρωί, οξυγόνο (μακάρι να ειναι πάνω από 95, τελικά πρέπει να κοψω το καπνισμα), πίεση παλμοί και θερμοκρασία κάθε 4 ώρες (αν το θυμηθούν), αλλαγή αιμοκαθετήρα κάθε τρεις μέρες γιατί ειναι και περιεργες οι φλέβες μου, ογκομέτρηση ούρων, ελπίζω να μην αφυδατωνομαι, και αυτη η απιστευτη επιθυμία να πιω νερό! Μετα από 5 + 3 μέρες με τον καθετηρα στη φλέβα, το νερό ανέβηκε τρομερά στην εκτίμησή μου.
.....................................................................................

Τι άλλο θ ακούσουν τ αυτιά μου?



-Θέλετε να πούμε μαζί μια προσευχή?
--Αν ερχεται τζάμπα μαζί με το φαγητό, γιατί όχι?

-Οχι, δε θα κλείσω την τηλεόραση. Ολη μέρα κι ολη νύχτα θα είναι ανοιχτή γιατί την πλήρωσα!

-Φωνάχτε την αστυνομία! Αυτη η νοσοκομα με νευριάζει. Πίνει ginger ale και με κοιτάζει με μίσος.

-Εισαστε σε δίαιτα καρδιοπαθούς και δεν μπορείτε να φάτε ρυζόγαλο.
--Τι επιλογές έχω?
-Scambled eggs, λουκάνικο...

-Σας παρακαλώ, μου ρχεται εμετός, μπορείτε να μου δώσετε τον κουβά μου γιατί δεν μπορώ να σκύψω?
--Οχι, δεν ειναι η δουλειά μου. Φωνάχτε το νοσοκόμο σας.
.....................................................................................

Ας σοβαρευτούμε και λίγο

Οταν ξύπνησα από την πρώτη επέμβαση ξύπνησα πολύ απότομα και ειχα τεράστο πόνο. Λες ήταν ο πονος που με ξυπνησε και όχι τα αναισθητικά που εφευγαν από μέσα μου.
-Πονάω άρα ζω. Καλό αυτό.
--Κάποιοι με χειρουργησαν. Εσεις με χειρουγησατε? Ναι. Σας ευχαριστώ. Δεν υπάρχουν λόγια για την ευγνωμοσύνη. Ποιος εκανε την αναισθησία? Ο κύριος εκει. Γειά σου φίλε.
---Να πειτε στο Μιχάλη οτι είμαι καλά γιατι θ ανησυχεί.
----Και πάρτε αυτο το οξυγόνο από εδώ γιατί το πλαστικό βρωμάει τρελλά!
-----Που ήσουν νεαρέ τραυματιοφορέα? Περιμένω μισή ώρα!

Τρεις ευχές

Τα καλά μου Επτά Δαιμόνια με προσκάλεσαν στο παιχνίδι των τριών ευχών, μια για μένα, μία για τους εχθρούς μου και μία για κάποιον άλλον.
Μου πήρε μέρες να το πάρω απόφαση... μήπως ειμαι λίγο emotionally blunt τελευταίως?

---για μένα: να μάθω να δρω πιο γρήγορα... πχ ενας χρόνος για να προσαρμοστώ σε νέες συνθήκες ζωής μου φαινεται κομματάκι πολύς, τέσσερα χρόνια για να τελειώνω μ' εκείνο το ρημαδι το paper ειναι σίγουρα πολλά...

---για τους (όποιους) εχθρούς: να κουλάρουν και να μην μου πολυκουνιούνται γιατι βαριέμαι ν ασχολούμαι μαζί τους

---για κάποιον άλλον (ή "Αλλον"): να ειναι υγιής, να έχει θάρρος και να ξεσκονίσειτην καρέκλα του γιατί έχει πιάσει κάτι αραχνίτσες!!

Υπεραπασχόληση, που λέει και ο Κούλπα, κοινώς έχουμε τρελλαθεί στη δουλεια. Number crunching μέχρι τελικής πτώσης.

Άλλα νέα:

Η Νέα Υόρκη έχει τροπικό κλίμα. Βρέχει τρεις μέρες και λιποθυμάς από τη ζέστη και την υγρασία τις επόμενες τρεις.
Το ρακούν της αυλής συνεχίζει τις νυχτερινές του επισκέψεις. Φοράει μια μάσκα στα μάτια και νομίζει πως δεν το αναγνωρίζω, προχωράει αργά-αργά σα να μη συμβαίνει τίποτε και σκάβει δήθεν αδιάφορα.
Ποιος θυμάται τον Γούντυ τον Τρυποκάρυδο, μ εκείνο το περίεργο γελάκι? Ε, έτσι κάνει περίπου! Κάνει και τοκ-τοκ-τοκ βέβαια με το ράμφος του αλλά έχει και αυτό κελάηδισμα που μοιάζει με του Γούντυ.

Φύτεψα τα πρώτα που φυτά. Ποτέ δεν ειχα το κουράγιο να φροντίζω φυτά, να ασχολούμαι μαζί τους μέρα παρά μέρα, να τα ποτίζω, να τους δίνω τροφή κλπ. Κάτι βασιλικοί κι ένας κάκτος που είχα στο πρώτο έτος ξεράθηκαν, και από τοτε δεν τόλμησα να αφοσιωθώ σε καμία ζωντανή ύπαρξη που να εξαρτάται από μένα τόσο πολύ.
--Αυτή τη φορά μπορεί να τα καταφέρω. Αναμένονται ηλιοτρόπια, μαργαρίτες, σύνθετες μαργαρίτες και κρίνοι. Φωτογραφίες προσεχώς.

Διασταυρώσεις

Kαι πήγαινε λοιπόν το Φόκους στον 347, και έφτασε στη διασταύρωση με τον 112, και είχε πράσινο, και πέρασε, και ήρθε η Μπέντλεϋ από αριστερά, από τον 112 που είχε κόκκινο, και έπεσε πάνω στο Φόκους και το έκανε ολίγον πίτα.
Car shopping το Σ/Κ, μάλλον leasing αυτή τη φορά.

Μια από τις μικρές ευτυχίες είναι όταν έχεις βγει για φωτογραφίες και όλα είναι ΟΚ αλλά όχι σούπερ και έρχεται, χωρίς να το καταλάβεις, μια στιγμή που ένα γνώριμο μέρος σου αποκαλύπτεται εκ νέου και ξαφνικά βλέπεις, και .. να τη, η στιγμή, η σκηνή, τη συνέλαβες ή σε κατέλαβε εκείνη.

Κι αν είμαι ροκ ....

... (που δεν είμαι φανατικά) μη με φοβάσαι,
γίνομαι, σε τρεις μέρες, τριάντα έξι χρονών.

Τη χρονιά που πέρασε
χώνεψα για τα καλά ότι πέθανε ο πατέρας μου,
απέκτησα λευκές τρίχες στο κεφάλι,
έβαψα τα μαλλιά μου για πρώτη φορά και τα έκανα κόκκινα-μελιτζανί,
άλλαξα δουλειά,
άλλαξα πόλη,
στενοχωρήθηκα, ξαφνιάστηκα, συγχίστηκα και ξαφνιάστηκα ξανά (με αυτή τη σειρά),
πέρασα, επί μήνες, ατελείωτες αργές μέρες στο κρεββάτι, απόλαυση που δεν είχα ζήσει από τα χρόνια του γυμνασίου, και πολύ το χάρηκα,
άρχισα να φωτογραφίζω,
γνώρισα δύο ανθρώπους και ο ένας έγινε φίλος μου,
κολύμπησα πολύ στη θάλασσα... αν δεν έχω χάσει το μέτρημα είχα τρία χρόνια να χαρώ έτσι το νεράκι,
έκανα το τάμα μου και δοκίμασα πολλούς φραπέδες και κάπως λιγότερες τυρόπιτες,
επέστρεψα στους τόπους που μεγάλωσα
και ανέβαλα την επίλυση ενός γρίφου που με περιμένει υπομονετικά αυτή τη χρονιά.

Μα τον Τουτάτι!

Διαβαζω στην enet:
"Η είδηση των τραυματισμών και η στάση των ΜΑΤ εξόργισε άλλες ομάδες, που έσπευσαν να ενισχύσουν το αντιφασιστικό μπλοκ. Οι πρώτοι που ενώθηκαν με τους αρχικούς διαδηλωτές ήταν πάνω από 200 αναρχικοί που διαδήλωναν εκείνη την ώρα στο Σύνταγμα, στο πλαίσιο διεθνούς διαμαρτυρίας για τα μεταλλαγμένα. Δεκάδες άλλοι ήρθαν από άλλες περιοχές της Αθήνας ή ακόμη και ταξιδεύοντας από άλλες πόλεις."

Πετάγομαι μέχρι τη διπλανή πορεία. Δε θ αργήσω.

Η Αθήνα είναι μια θεοπάλαβη πόλη που δεν μπορείς παρά να την αγαπάς.

Μην την ακούτε!...

Mε παράτησε μετέωρο, στο παράθυρο. Ούτε που ξέρω αν είμαι μέσα ή έξω από το σπίτι...

Σας λέει ότι φτιάχνει τη βιβλιοθήκη της? Χμ...








............εγώ άλλα βλέπω εκεί στο πάτωμα....







κι αυτή η ιστορία με τα φύλλα που μάζεψε.....
ας μη μιλήσω...

όλο χάνεται τα βράδυα

σε παράξενους δρόμους










με φώτα κι αυτοκίνητα

και τις Κυριακές μ αφήνει μόνο μου...
ζήτημα αν έρθουν τα πουλάκια τώρα που κάνει και κρύο,

για να πάει, λέει, στο μεγάλο πάρκο

...... απλώνεται στα παγκάκια

και θαυμάζει τον ουρανό!

Saturday night fever!

Home alone σήμερα και όλη μέρα σεφράρω ανηλεώς, χαζεύω φωτογραφίες, τακτοποιώ φωτογραφίες, αναρτώ φωτογραφίες. Μέχρι εκεί φτάνει η δημιουργικότητα σήμερα. Δε φωτογράφησα ούτε περπάτησα, μίλησα ελάχιστα, δε μάζεψα τα πεσμένα φύλλα της αυλής (και αυτό θα το πληρώσω πολύ ακριβά αύριο...), δεν πήγα στην πόλη, δε μελέτησα, δεν πήγα τα ρούχα στο πλυντήριο.

Βρίσκομαι στο μεγάλο δίλημμα: να ξεπακετάρω μερικά από τα άπειρα κουτιά της μετακόμισης ή να δω, για νιοστή φορά, την Audrey Hepburn να μου αποκαλύπτει ότι δεν είναι τελικά μια ελαφρόμυαλη χαζούλα αλλά μια τραγική γυναίκα που αναζητά την αγάπη, στο Βreakfast at Tiffany's?



Η μουσική είναι του Henri Mancini και τα λόγια του Johnny Mercer.
Η ταινία είναι του Blake Edwards και το βιβλίο του Truman Capote.

New York!

Η Νέα Υόρκη είναι μια θαυμάσια πόλη, η μόνη φυσιολογική πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών και η δεύτερη αγαπημένη μου πόλη μετά το Βερολίνο. Δεν συμπεριλαμβάνω στη λίστα των "πόλεών μου" την Αθήνα, το Άργος και το Ναύπλιο γιατί είναι εκτός συναγωνισμού, άλλο κεφάλαιο...
Λοιπόν, η ΝΥ, έχει όλα τα μουσεία που μπορεί να ποθήσει άνθρωπος, φανταστικά αρχιτεκτονήματα, εντυπωσιακές εθνικές γειτονιές ιταλών, πορτορικάνων, κινέζων, εβραίων, ελλήνων και δε συμμαζεύεται, φανταστικά πάρκα για ατελείωτες βόλτες, πολύ καλά πανεπιστήμια, παλιό αλλά τεράστιο και λειτουργικό μετρό, θέατρα, συναυλίες, bar, gay community όχι τρομερά γκετοποιημένη, θάλασσα......
....
....περίπτερα, που δεν αγγίζουν φυσικά την αρχοντιά και τη μεγαλοπρέπεια των ελληνικών, αλλά είναι λειτουργικά και καθαρά, και..............
....
....κιοσκάκια γρήγορου φαγητού σχεδόν σε κάθε γωνία όπου μπορείς να βρείς hot dog, σουβλάκια, καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς, pretzels και κάστανα!
Μα δεν ακούγεται ένα θαύμα?
Ε, είναι ένα θαύμα!

Πτήση ΟΑ411

Να 'μαι λοιπόν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού...
Μετά από πέντε μήνες αργίας, επιστρέφω χωρίς να ξέρω ακόμα τι θα συναντήσω.

Εκκαθαρίσεις

Μόλις διέγραψα εξακόσια σαράντα οκτώ συν τριακόσια δεκαπέντε, σύνολο εννιακόσια εξηντατρία ε-μαίηλς που απεστάλησαν από το τέλος Φλεβάρη του σωτήριου έτους 2007 μέχρι σήμερα το πρωί (και αρκετά λιγότερα εισερχόμενα).
Από τη νύχτα που πυρπόλησα με οινόπνευμα το εφηβικό μου ημερολόγιο στο μπαλκόνι του φοιτητικού σπιτιού μου και ένοιωσα ελεύθερη, εφαρμόζω τη μέθοδο μια φορά στα πέντε με δέκα χρόνια.
Λέτε να λειτουργεί πάντα;

Is there life after birth?

Ελλείψει χρόνου περιορίζομαι σε δύο πολύ αγαπημένες μουσικές του Χατζιδάκι, από την ταινία Sweet Movie.
Δεν έχω χρόνο σήμερα, όπως έλεγε κι εκείνος ο επιχειρηματίας που μετρούσε τ αστέρια στο μικρό πρίγκηπα. Βρίσκομαι σε βαθειά περισυλλογή κι έχω οδυνηρή εγκεφαλική δραστηριότητα...
Αύριο πάλι!

Is there life after birth, ρωτάμε, και η απάντηση είναι ναι.




Η σεξουαλική πολυρρυθμία μ αρέσει. Μπορεί να μην έμαθα ποτέ να παίζω καλά φλάουτο αλλά αυτή τη μουσική πάντα την έπαιζα με γεμάτη καρδιά.




Εννοείται οτι σε μερικές εβδομάδες θα "χαθούν" μυστηριωδώς και τα δύο.... Θα το λύσω το προβληματάκι σύντομα, μόλις βρω χρόνο!

Σημεία καμπής

Έρχονται και σημεία καμπής καμιά φορά...
όταν πρωτοφύγεις από το σπίτι,
όταν πέσεις από την τσουλήθρα,
όταν ανακαλύψεις ότι οι γονείς σου σου είπαν ψέμματα,
όταν χάσεις τον άνθρωπο που αγάπησες,
όταν νοιώσεις ότι μπορείς να συνεχίσεις και χωρίς αυτόν,
όταν λάβεις μια είδηση που περίμενες πολύν καιρό, τόσο πολύν καιρό που νόμιζες ότι δε θα τη λάβεις ποτέ,
λίγο πριν αποφασίσεις να κάψεις τις μνήμες,
λίγο μετά την πρώτη σου απογοήτευση,
πολύ μετά τον πρώτο σου χωρισμό,
όταν έρχεται η βροχή,
όταν περπατήσεις δεκαπέντε χιλιόμετρα στον ήλιο δίχως φράγκο στην τσέπη,
όταν συναντήσεις εικόνες, ποιήματα, τραγούδια που σου μιλάνε,
όταν, όταν, όταν...

Έχουμε σύστημα, έχουμε μέθοδο. Έχουμε χάρη;

Ο Ερίκ Σατί έγραψε ένα απολαυστικό βιβλιαράκι με τίτλο Εκτός ήχου (εκδ. Καστανιώτη) όπου λέει μεν ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά δεν τα λέει κι άσχημα.

Η μέρα του μουσικού
Ο καλλιτέχνης θα πρέπει να προγραμματίζει τη ζωή του. Ιδού το ακριβές πρόγραμμα των καθημερινών μου δραστηριοτήτων:
Έγερση: στις 7:18, έμπνευση: από τις 10:23 έως τις 11:47.
Γευματίζω στις 12:11 και σηκώνομαι από το τραπέζι στις 12:14.
Σωτήριος περίπατος από τις 13:19 έως τις 14:53.
Νέα έμπνευση από τις 15:12 έως τις 16:07.
Ασχολίες διάφορες από τις 16:21 ως τις 18:47.
Δείπνο σερβίρεται στις 19:16 και στις 19:20 έχω τελειώσει.
Από τις 20:09 έως τις 21:59, συμφωνικές αναγνώσεις μεγαλοφώνως.
Πηγαίνω για ύπνο στις 22:37 ακριβώς. Μια φορά την εβδομάδα -κάθε Τρίτη- πετάγομαι ξαφνικά απ' το κρεββάτι στις 3:19.

Αν είχα λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης των μουσικών μου ποστ, θα ανέβαζα ένα έργο του (όλα το ίδιο "αλλοπρόσαλλα" όσο τα κείμενα του και η ζωή του).